رو به غروب . . .

شاخه ها پژمرده است . . .

سنگ ها افسرده است . . .

رود می نالد

جغد می خواند

غم بیامیخته با رنگ غروب

میتراود ز لبم غصه ی سرد :

دلم افسرده در این تنگ غروب . . .

           (  سهراب سپهری )